Thierry Vandererfven produceert ambachtelijke confituren, gesmaakt van Japan tot Qatar

Op zijn zeventiende zei hij de school vaarwel, op zijn 21ste nam hij de delicatessenzaak van zijn ouders over, en vandaag verkoopt hij jaarlijks honderdduizenden luxeconfituurpotjes, van San Francisco tot Japan. Thierry Vandererfven, selfmade ondernemer van hippe selfmade confituur: “De wereld is mijn thuis.”

De geur van pruttelende confituur streelt mijn reukorgaan. A la recherche du temps perdu, naar grootmoeders tijd. Alleen is grootmoeder in keukenshort met bloemenmotief vervangen door ijverige productiemedewerkers van Belberry Preserves. Ze roeren manueel in een van de twaalf 'marmites' op de gasvuren. Iets verder rollen de confituurpotjes gezwind over de band. Ze worden automatisch afgevuld met een van de tientallen confituurvariëteiten die Belberry Preserves rijk is. Gedelegeerd bestuurder Thierry Vandererfven is net terug van een voedingsbeurs in Singapore. “Daar zitten de centen en de nieuwe rijken.” En even later: “Is het goed dat we het interview in het magazijn doen, om in de sfeer te komen?” Tussen duizenden potjes, met aardbei-, limoen- of sinaasappelsmaak, rolt een woordenstorm over me heen, op smaak gebracht met West-Vlaamse oneliners.

“Ik had een kruidenierszaak, zeg maar delicatessenwinkel, van 1990 tot 2006. Toen ik 21 was, nam ik die over van mijn ouders die de winkel sinds 1956 runden. Ze brachten er vijf kinderen in groot, ik was de jongste. Op zijn zestigste zei mijn vader: ofwel neem jij het over ofwel verkoop ik de zaak. Mijn broers hadden al een eigen zaak, allemaal in de voeding.”
De jonge Thierry had op zijn zeventiende de schoolpoort dichtgezwaaid. Hij ging bij zijn broer werken op leercontract, behaalde via de middenjury zijn kokdiploma en zag nadien een stukje van de wereld als GO bij Club Med. “Ach, ik ben er niet trots op maar de school was niets voor mij, al ben ik wel op mijn pootjes terechtgekomen.”

Van de kerktoren naar het buitenland
De confituurbusiness van Kortrijkzaan Thierry Vandererfven groeide heel organisch, stap voor stap. “Weet je, mijn ouders maakten ook al confituur voor verkoop in de eigen winkel. Op zondagmiddag hadden ze een paar bakken aardbeien over, en wat doe je dan als goede middenstander? De maandag verkoop je die niet meer en maak je er confituur van. (grijnst) Ik begon in mijn delicatessenzaak met veertig potjes per week; ik vulde ze met de pollepel, kleefde er een etiket op en leverde ze bij bakkerijen en speciaalzaken rond de kerktoren. De kerktoren werd algauw de kuststreek en uiteindelijk schakelde ik over op distributie via groothandels.”

Een eerste echt scharniermoment kwam er in 2000. Vandererfven: “Op de Kortrijkse voedingsbeurs Tavola vielen we in de prijzen met onze suikervrije appelgelei als meest vernieuwende product. In 2001 volgde ook onze eerste exportbeurs in Londen. Ik viel achterover van de kostprijs voor tien vierkante meter ruimte. Ik stond vlakbij de infobalie van Flanders Investment & Trade (FIT) en had één vierkante meter voor mijn display en één voor mezelf ernaast. De beurs rendeerde en de distributie in Engeland en Scandinavië werd opgestart. In 2005 volgde een tweede sleutelmoment. Ik kreeg een uitnodiging van de FIT voor een handelsmissie met prins Filip naar Japan en botste er op de juiste handelspartner, een Japanse diamantair nota bene.”
Die missies staan in de media vaak in het oog van de storm. De perceptie leeft dat vooral grote bedrijven op de catwalk paraderen en er bitter weinig zakencontracten uit voortvloeien. Vandererfven: “Dan lever ik met mijn kmo het tegenbewijs. De mensen van FIT zijn 'ondernemers in the field': ze kennen de markt, ze worden er trouwens voor betaald door de overheid. Er zijn zoveel ondernemers die geen beroep doen op hun expertise omdat ze het aanbod niet kennen of vrezen voor bureaucratische regeltjes. Ten onrechte. De FIT-mensen hebben onbetaalbaar marktonderzoek voor ons gedaan: rond invoerders, prijzen, etc... In zes dagen had ik tien afspraken.”
Flagstore in Japan
Eind maart vorig jaar opende Belberry Preserves een luxueuze flagstore in Midtown in Tokio, een megacomplex van 56 verdiepingen met bijhorende luxe shopping mall. De Japanners waren wild van de Belgische luxeconfituur: in het openingsweekend vlogen 7.000 potjes de deur uit. Het land van de Rijzende Zon staat nochtans bekend als een zeer protectionistische markt. Vandererfven: “Japan heeft een piramidestructuur, de communicatie loopt er niet van een leien dakje. Zonder onze Japanse handelspartner Shigy Ishida – die op onze producten een exclusief invoer- en verkooprecht heeft – was het nooit gelukt om daar zo'n luxueuze winkel te openen. Samen brachten we één miljoen dollar bij elkaar.” Die handelspartner koos de Belgische kmo-bedrijfsleider niet alleen voor zijn mooie ogen. “Ik kwam blijkbaar zeer geloofwaardig over en straalde de passie van mijn product uit. Je moet echter vooral weten hoe en waar je je product wil positioneren. We maken geen confituren voor de grootdistributie en laten ons dus niet verleiden door de Carrefours en Aldi's van deze wereld. Er zijn al voldoende grote, industriële bedrijven die massaproductie hebben met lage marges. Wij kunnen daar ook niet mee concurreren in prijs en volumes. Pas op, Carrefour wil ons product in de rekken van hun Gourmet-corner, maar ik kan dat niet maken tegenover alle delicatessenzaken die ik het vertrouwen geef. Er moet nog een bestaansreden zijn voor de bakker en chocolatier, zodat niet alles in de grootdistributie terechtkomt, ik ben zelf ook kruidenier geweest hé. Het is simpel: we maken een nicheproduct en je moet naar een speciaalzaak om het te vinden. Zeker in Japan waken ze daar nauwlettend over. 'Pas op wat je doet, Thierry. Laat me weten via wie je verkoopt, dat de confituur niet via een parallelmarkt in Japan binnenkomt', drukte mijn handelspartner me op het hart. Hij had dit concept trouwens al met succes met het Belgische chocolademerk Del Rey uitgeprobeerd.”

Thierrry Vandererfven glundert als hij over Japan praat. De kruidenier werd een globetrotter pur sang. “Ik had heel snel de ambitie om mijn confituren wereldwijd te verkopen. De wereld is mijn thuis maar in het begin ben je blij dat je ze in Brussel en Europa kwijtgeraakt. België heeft een enorme reputatie op vlak van voeding in het buitenland. Nu zitten we naast Japan ook in Hongkong, Shanghai en Qatar.”

Zijn bedrijf mag dan wel 70 procent per jaar groeien, wie groei zegt, zegt ook groeipijnen. “Tien jaar terug moest ik niet naar de bank om geld te vragen. Mijn bank of 'cash provider' was mijn kruidenierszaak, gedurende jaren heb ik de winst van mijn kruidenierszaak geïnvesteerd in mijn confituurproductie. Tot voor een jaar kende ik geen cashflowproblemen, maar kapitaal vinden om verder te groeien, daar hou ik slapeloze nachten aan over. Om me te begeleiden heb ik een kleine onafhankelijke adviesraad in het leven geroepen die bestaat uit vier ondernemers: Peter Destrooper van biscuiterie Jules Destrooper, Dirk Cornelis van Ganda Ham, Luc Vandewalle van ING, en Kris Martin, lesgever aan hogeschool Ehsal. Viermaal per jaar komen we samen en bespreken we de te volgen strategie.”

Die strategie zal niet snel veranderen. Vandererfven zweert trouw aan een ambachtelijk product en een plaatsje bij de luxeproducten. Zijn potjes confituur kosten gemiddeld tussen de drie en de vijf euro, industriële confituur kost de helft. “We koken nu van 6 tot 8.30 uur, maar de productiecapaciteit kan nog verdrievoudigen. We kunnen hier ook nog een extra productiehal van 500 vierkante meter zetten, indien nodig. Je moet soms in het rood durven gaan om te kunnen groeien. Maar op een gegeven moment moeten investeringen natuurlijk consolideren en beginnen op te brengen. Ik wil nog meer produceren en blijven groeien, op voorwaarde dat we in onze nichemarkt blijven.”

Confituur op dvd
Die nichemarkt moet je natuurlijk elke dag verdienen, hoe onderscheidt hij zich van de industriële confituren bij de klanten? “De vier hoofdingrediënten zijn fruit, suiker, citroensap en natuurlijke appelpectine, een product dat men uit appelen haalt om het fruit te dikken. Onze meerwaarde zit in de hoeveelheid fruit (tot 60 procent), de keuze voor topfruit én een korte, maar hevige kooktijd van 35 minuten, wat de smaak enorm ten goede komt en verkleuring van de confituur tegengaat. We kiezen bewust voor kleine kookketels op gasbranders, waar nog manueel in geroerd wordt. Bij massaproductie wordt er in grote ketels of in autoclaven onder druk gekookt; de kooktemperatuur is er veel lager waardoor suiker niet meer natuurlijkgaat karamelliseren. We kiezen altijd voor topfruit en topsuiker, zoveel mogelijk Belgisch. En we werken met IQF-fruit (individual quick frozen, nvdr), in tegenstelling tot de grote industrie die met blokfrozen fruit werkt, geperst in balen waardoor het al op voorhand moes is. Ons fruit wordt individueel op de band ingevroren, maar is in transport wel het dubbele in volume. De potjes vullen gebeurt volledig geautomatiseerd. Dat biedt voordelen: hoe sneller de confituur afgevuld is, hoe warmer en kiemvrijer ze is, en hoe langer ze zal bewaren zonder toevoeging van bewaarproducten.”

Maar minstens zo belangrijk als wat in het potje zit, is de buitenkant, zo blijkt. Vandererfven toont twee deksels; het een iets chiquer dan het ander. “Zie je het verschil? Het ene is recht en strak, het andere heeft een kapvorm en is goedkoper. Wil je een topproduct, dan moet je dat over de hele lijn doortrekken, het eerste wat de klant ziet is de buitenkant. Onze deksels komen uit Frankrijk en Italië, het glas uit Groot-Brittannië en de labels uit België.”
Blijft de vraag hoe hij zijn confituur als topproduct verkoopt aan de klant? Vandererfven: “Tot nog toe mondeling, maar we willen nu een dvd uitbrengen waarin het volledige productieproces en onze gebouwen getoond worden. Ik vind het wel jammer dat sommige concurrenten er niet voor terugdeinzen om een gewoon distributieproduct in sommige markten als een topproduct te positioneren.”

Belberry Preserves heeft veel klanten in het Verre Oosten, heeft hij er nooit aan gedacht om een confituurfabriek in pakweg Indonesië neer te poten? Vandererfven (fel): “Mijn schoonbroer is fabrieksmanager voor een groot Belgisch bedrijf met vestigingen in Frankrijk, Vietnam en China. Het is daar vaak veel miserie. Ik ben met voeding bezig, ik kan me geen misstap veroorloven. En de kostprijs van containers weegt niet op tegen de enorme investeringen die je daar moet doen. Het containertransport van Europa naar Azië is trouwens spotgoedkoop. We werken ook samen met andere Belgische bedrijven voor het transport, zoals Lotus Bakeries. Zij hebben een fabriek in San Francisco. Wij doen onze confituurpotjes naar hun hoofdzetel in Lembeke, waar we onze potjes bij hun koeken steken. Samen reduceren we zo de kosten. Binnenkort werken we ook samen met de invoerder van Lotus Bakeries en Rombouts Koffie in Singapore.”

Belberry Preservers, geliefd tot in het koningshuis

DE MAN
- Thierry Vandererfven
- Getrouwd met een zelfstandige interieurarchitecte, twee kinderen. “We nemen ze zoveel mogelijk mee op reis. Die ervaringen zijn onbetaalbaar.”
- Ultieme droom: “Zonder pretentieus te willen klinken, ik hoop dat het merk Belberry Preserves een wereldwijde marktwaarde krijgt.”
- Hobby's: Reizen, lekker uit eten, met vrienden op stap gaan.

HET BEDRIJF
- Belberry Preserves verdeelt haar ambachtelijke confituren vanuit Kortrijk naar grote internationale delicatessenwinkels. Thierry: “Die luxewinkels zoals Harrods in Engeland of de Bijenkorf in Nederland staan 200 procent achter ons en verkopen ook enkel zulke producten.” In Tokio heeft Belberry Preserves een brandstore.
- Aantal confituurpotjes: 4.000 per dag
- Hoeveelheid fruit dat jaarlijks wordt verwerkt: vijftig à zestig ton
- Afzetmarkt: Van heel Europa (Groot-Brittannië op kop), VS, over Japan, Hongkong, Shanghai tot het Midden-Oosten. “Maar ook onze koningin Paola is één van onze grootste fans.”
- Aantal werknemers: Zes

CONFITUUR MET CHOCOLADE
“We hebben in totaal honderd recepten, confituurvariëteiten met of zonder suiker en acht marmelades op basis van citrusvruchten met schil. Maar we moeten blijven vernieuwen om onze klanten te verrassen. Op mijn reizen zoek en proef ik nieuwe ingrediënten van alle continenten. Zo creëerden we 'Alfonso Mango Satongo Chocolate', een huwelijk tussen de beste mango's van India en chocolade grand cru van Callebaut. En we ontwikkelden ook vier vruchtenazijnen, fruitcoulis tot zelfs vlierbessensiroop, die door een farmaceutisch bedrijf afgenomen wordt."